براي رفتنت عجب شتاب ميكني برای هیچ و پوچ مرا رها میکن

من از كنار پنجره تو را نگاه ميكنم و تو به نام ديگري مرا خطاب مي كني

 چه ساده با يك نگاه پاك و ماندني هزار مرتبه مرا ز خجالت آب ميكني

به خاطر تو من  با همه غريبه ام تو كمتر از غريبه اي مرا حساب ميكني

 كاش گفته بودي از  نگاه اولت كه بعد من دوباره دوست انتخاب مي كني

آخه چرا   ( اینجاش مهمه! )

باز من ماندم و خلوتی سرد خاطراتی ز بگذشته ای دور

یاد عشقی که با حسرت و درد رفت و خاموش شد در دل گور

روی ویرانه های امیدم دست افسونگری شمعی افروخت

مرده ای چشم پر آتشش را از دل گور بر چشم من دوخت

ناله کردم که ای وای این اوست در دلم از نگاهش هراسی

خنده ای بر لبانش گذر کرد کای هوسران مرا می شناسی

قلبم از فرط اندوه لرزید وای بر من که دیوانه بودم

وای بر من که من کشتم او را وه که یا او چه بیگانه بودم

او به من لل سپرو و به جز رنج کی شد از عشق من حاصل او

با غروری که چشم مرا بست پا نهادم به روی دل او

من به او رنج و اندوه دادم من به خاک سیاهش نشاندم

وای بر من خدایا خدایا من به آغوش گورش کشاندم

در سکوت لبم ناله پیچید شعله شمع مستانه لرزید

چشم من از دل تیرگیها قطره اشکی در آن چشمها دید

همچو طفلی پشیمان دویدم تا که در پایش افتم به خواری

تا بگویم که دیوانه بودم میتوانی به من رحمت آری؟

دامنم شمع را سر نگون کرد چشمها در سیاهی فرو رفت

ناله کردم مرو صبر کن صبر لیکن او رفت بی گفتگو رفت

وای بر من که دیوانه بودم من به خاک سیاهش نشاندم

وای بر من که من کشتم او را من به آغوش گورش کشاندم

فــــرامــــوشش کنــــم

اگــــرچــــه شــــايد بــــاد بــــرگهــــايـــم را تـــــکان

دهــــد ولي ريشــــه ام در خــــاک محکــــم ايسـتاده اســــت .

مــــن عــــشق را از درخــــت  آمــــوختــــه ام !!!

ترسوي ما هم دل به دريا زد به يك در

ياي طوفاني،دل ما رفته مهماني چه دور

ساحلش،از دور پيدا نيست يك عمري راه

 و در قدرت ما نيست بايد پارو نزد وا داد

،بايد دل به دريا داد خودش مي برتت هر

جا دلش خواست به هر جا برد بدون ساحل

اون جاست، به اميدي كه ساحل دار

اين دريا

،به اميدي كه آروم ميشه تا فردا به اميدي

كه اين دريا فقط شاه ماهي دار،به عشقي

 كه نمي بينی شبهاشو بي ستاره دل ما رفته

ميهماني

،به يك درياي طوفاني .....

كسـي با من نمي جوشه... كسي حالم نمي پرسه ، كسي دردم نمي دونه...

 نه هم درد و هم آوائي با من يك دل نمي خونه... از اين سر گشتگي

 بيزارم و بيزار، ولي راه فراري نيست از اين ديوار... براي اين لب تشنه

 دريغا قطره آبي بود،براي چشم خسته من دريغا جاي خوابي بود...در اين

 صحراي ظلمت ،نوری راهي بود،در اين اندوه غربت سر پناهي بود...

 شبها پر درد و من ار غصه ها دلسرد، كجا پيدا كنم دل سوخته اي هم

 درد... اسير غم و اندوه  تو ام ای عشق من ...............

سیل بارون و تگرگ میومد از آسمون

بردمت تو گلخونه که نریزه رو سرت

که یه وقت خیس نشه یخ کنه بال و پرت

نشکنی زیر تگرگ نریزه از توی برگ

من تموم قصه هام قصه توست

 
یه دفه مثل یه شمع داشتی خاموش میشدی

اگه پروانه نبود تو فراموش میشدی

آره پروانه شدم که پرام سوخته شه

تا آتیش دل تو به دلم دوخته شه

که بسوزه پرو بالم که راحت شه خیالم

دارم از تو مینویسم تو که غم داره نگات

اگه دوست داشتی بگو تا بازم بگم برات

اونقده میگم تا خسته شم

با عشق تو شکسته شم